Εκτός από το να ευνοεί την κυριαρχία της ζύμης έναντι των βακτηρίων, η θερμοκρασία ζύμωσης έχει άμεση επίδραση στο μεταβολισμό της ζύμης και επομένως στην παραγωγή ενώσεων που επηρεάζουν άμεσα την ποιότητα του κρασιού. Το κύριο προϊόν της αλκοολικής ζύμωσης είναι η αιθυλική αλκοόλη ή η αιθανόλη. Η περιεκτικότητά της σχετίζεται άμεσα με την περιεκτικότητα […]
Η διαδικασία της ζύμωσης περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1810 από τον Louis Gay-Lussac και μόνο το 1866, όταν ο Louis Pasteur δημοσίευσε τη μονογραφία του για τη μικροβιολογία της οινοποίησης, η επιστημονική κοινότητα πείστηκε ότι το κρασί είναι το τελικό αποτέλεσμα μιας σειράς φυσικοχημικών γεγονότων που προκαλείται από τη μεταβολική δραστηριότητα των ζυμομυκήτων. Η
Ένα ερευνητικό πρόγραμμα του Australian Wine Research Institute (AWRI) με επικεφαλή τον Simon Schmidt είχε μια πανοραμική επισκόπηση της γονιδιωματικής σύνθεσης 200 κοινών στελεχών και της σχέσης τους, ταξινομώντας τα με βάση την ευαισθησία τους σε ένα ευρύ φάσμα σημαντικών μεταβλητών παραγόντων για τη ζύμωση, όπως η συγκέντρωση θειώδους, χαλκού και αφ.αζώτου στο μούστο. Στην
Οι οινολάσπες είναι ένα υποπροϊόν της αλκοολικής ζύμωσης που περιέχει κυρίως ζωντανά και νεκρά κύτταρα καθώς και άλλα αδιάλυτα σωματίδια που κατακάθονται στον πυθμένα των δεξαμενών ζύμωσης. Εκτός από την μέθοδο εκχύλισης με αιθανόλη, οι ερευνητές πρότειναν πρόσφατα νέες στρατηγικές αξιοποίησης της οινολάσπης που περιλαμβάνουν την ανάκτηση τρυγικού οξέος, πολυφαινολών και την παραγωγή θρεπτικών συμπληρωμάτων
Πρόσφατα μια έρευνα αξιολόγησε την εξέλιξη των φαινολικών ενώσεων κατά τη διαδικασία της λευκής οινοποίησης έως την εμφιάλωση και συντήρηση/αποθήκευση για 12 μήνες, συγκριτικά με την επίδραση που έχουν οι διάφορες στρατηγικές αντιοξειδωτικής προστασίας (για παράδειγμα παλαίωση στις οινολάσπες και προσθήκη διοξειδίου του θείου, ασκορβικού οξέος, γλουταθειόνης και χιτοζάνη) στη συνολική κινητική ωρίμανσης. Για το
Προκειμένου να κατανοηθούν καλύτερα οι διεργασίες που διέπουν το σχηματισμό αφρού στους αφρώδεις οίνους και προκειμένου να ευνοηθεί ο σχηματισμός και η σταθερότητα της φυσαλίδας, διεξήχθη εις βάθος έρευνα επικεντρωμένη στην επίδραση του ”dosage” στον αφρισμό. Η ”δοσολογία” είναι η προτελευταία φάση της διαδικασίας του αφρώδους και συνίσταται στη συμπλήρωση των φιαλών μετά την εκκένωση