Οι οινολάσπες είναι ένα υποπροϊόν της αλκοολικής ζύμωσης που περιέχει κυρίως ζωντανά και νεκρά κύτταρα καθώς και άλλα αδιάλυτα σωματίδια που κατακάθονται στον πυθμένα των δεξαμενών ζύμωσης. Εκτός από την μέθοδο εκχύλισης με αιθανόλη, οι ερευνητές πρότειναν πρόσφατα νέες στρατηγικές αξιοποίησης της οινολάσπης που περιλαμβάνουν την ανάκτηση τρυγικού οξέος, πολυφαινολών και την παραγωγή θρεπτικών συμπληρωμάτων […]
Πρόσφατα μια έρευνα αξιολόγησε την εξέλιξη των φαινολικών ενώσεων κατά τη διαδικασία της λευκής οινοποίησης έως την εμφιάλωση και συντήρηση/αποθήκευση για 12 μήνες, συγκριτικά με την επίδραση που έχουν οι διάφορες στρατηγικές αντιοξειδωτικής προστασίας (για παράδειγμα παλαίωση στις οινολάσπες και προσθήκη διοξειδίου του θείου, ασκορβικού οξέος, γλουταθειόνης και χιτοζάνη) στη συνολική κινητική ωρίμανσης. Για το
Προκειμένου να κατανοηθούν καλύτερα οι διεργασίες που διέπουν το σχηματισμό αφρού στους αφρώδεις οίνους και προκειμένου να ευνοηθεί ο σχηματισμός και η σταθερότητα της φυσαλίδας, διεξήχθη εις βάθος έρευνα επικεντρωμένη στην επίδραση του ”dosage” στον αφρισμό. Η ”δοσολογία” είναι η προτελευταία φάση της διαδικασίας του αφρώδους και συνίσταται στη συμπλήρωση των φιαλών μετά την εκκένωση
Βιωσιμότητα δεν σημαίνει επιβολή ενός “νέου στυλ” οίνου προς κατανάλωση, αλλά σημαίνει προσεκτική αξιολόγηση κάθε σταδίου της παραγωγικής διαδικασίας και εύρεσης λύσεις που για το ίδιο παραγόμενο προϊόν, ελαχιστοποιούν τις επιπτώσεις περιβαλλοντικά, κοινωνικά και οικονομικά. Κόστος, κίνδυνοι, ευκαιρίες και στρατηγικές επιλογές!!! Πώς να αντιμετωπίσετε τη μετατόπιση στο τρόπο παραγωγής με στόχο τη βιωσιμότητα στο εσωτερικό
Η μεγάλη επανεκκίνηση του οίνου έχει παγώσει λόγω της επανέναρξης αύξησης των μολύνσεων COVID, του αυξημένου κόστους ενέργειας, μεταφοράς και πρώτων υλών, της προβληματικής κατανάλωσης και του πληθωρισμού. Από τις ΗΠΑ, στη Γερμανία, από το Ηνωμένο Βασίλειο στη Γαλλία, στην Ιταλία, την Ισπανία και την Ελλάδα, η φωνή των εμπορικών φορέων, σχεδιάζει μια τάση «μεταβλητής
Ορισμένοι οινοπαραγωγοί, σε καλές χρονιές, μπορούν να παράγουν ερυθρά κρασιά χωρίς προσθήκη SO2 ή αποφασίζουν να προσθέσουν την ελάχιστη ποσότητα διοξειδίου του θείου μόνο κατά την εμφιάλωση (μέχρι να σταθεροποιηθεί). Για να διαχειριστεί αυτός ο τρόπος συντήρησης, είναι σημαντικό να γνωρίζετε την οξειδωτική ιστορία του οίνου. Η ακεταλδεΰδη, το κύριο προϊόν οξείδωσης του κρασιού, είναι